Jakob

Jakob wyrasta z hebrajskiego Ja'akow. To imię biblijne, znane w całej Europie. Korzeniem jest tu aqev, czyli pięta, bo według Biblii chłopiec urodził się, trzymając brata za stopę. Stąd wzięło się znaczenie: ten, który trzyma za piętę. Po polsku mówimy raczej Jakub, a w domu po prostu Kuba.

Formę Jakob zachowali Niemcy i Skandynawowie. Brzmi w niej ten sam korzeń co w Jacques, Giacomo czy hiszpańskim Diego. Imię rozeszło się razem z kultem świętego Jakuba, patrona pielgrzymów spod Santiago de Compostela. Jego imieniny wypadają 25 lipca. Kuba pasuje do niego bez trudu.

Wyobraź sobie dziennik w polskiej szkole. Jakob stoi tuż obok Jakubów, różni się jedną literą. Powiedz Kuba, a wciąż chodzi o tego, co trzyma brata za piętę.