Monica

Monika ma łaciński korzeń. Językoznawcy najczęściej wiążą imię z czasownikiem monere, czyli radzić, ostrzegać. Stąd bierze się jedno ze znaczeń: doradczyni. Drugie, samotna i jedyna, dopięto później, przez skojarzenie z greckim monos.

Po polsku piszemy je zwykle przez k. Monika. Wariant przez c został w łacinie i w kalendarzu świętych.

Najbardziej znana Monika to święta z Tagasty, matka Augustyna z IV wieku. Modliła się o syna latami i doczekała jego nawrócenia. Jej imieniny wypadają 27 sierpnia, dzień przed wspomnieniem samego Augustyna. Kto dostał to imię, dostał i patronkę cierpliwą jak mało która.

Tyle że imię nie zamyka nikogo w jednym sensie. Doradczyni, samotna, jedyna. Można je nosić przez k albo przez c, a radzić i tak zostaje w środku, tam gdzie łacińskie monere.