Oxana

Oksana przyszła do nas z greki. Stoi za nią słowo xenos, czyli gość albo obcy, a z niego wyrasta xenia – dawny obyczaj przyjmowania wędrowca pod dach. Grecki korzeń trafił do ukraińskiego i rosyjskiego, i tam imię zadomowiło się na dobre.

Dlatego mówi się o nim: gościnna. Oksana to ta, która otwiera drzwi i sadza przybysza przy sobie.

Imię zna każdy, kto czytał Gogola. W opowieści o nocy przed Bożym Narodzeniem Oksana jest dumną wiejską pięknością, a wokół niej kręci się pół wsi. Ukraińcy i Rosjanie noszą je od pokoleń, prawie zawsze w pełnej formie, bo zdrobnień właściwie nie dorobiło się żadnych.

Wyobraź sobie listę obecności w polskiej szkole. Nauczyciel czyta „Oksana", cztery sylaby, i nie ma się za co schować. Trzeba je powiedzieć w całości. A to pasuje do słowa, które zaczęło się od gościa u progu i znaczy po prostu gościnność.